با سلام، پاسخ به ایمیلتان ارسال می شود. …


  • سلام خانم دکتر جزنی
    سال جدید را به شما و همه ی ایرانیان خارج از میهن تبریک می گم امید دارم سالی پر از خیر و برکت برای شما و تمامی ایرانیان باشد
    من چند ماه پیش مزاحم شما شده ام و از ناتوانی خود در ابراز احساسات خود با شما صحبت کردم لطف نمودید و جواب تک تک ایمیل های من را دادید جا دارد که از شما نهایت تشکر خود را اعلام نمایم و دوباره از شما راهنمایی بخواهم
    من تمام چیزهایی که در دلم بود برای آن فرد کاملا روشن کردم یعنی حتی گفتم که من با وجود شناخت کمی که از شما دارم میخواهم همراهم یکی مثل شما باشد و کلی چیزا
    در جواب من گفتن که من از شما خیلی بزرگترم گفتند که من ۳۵ سال دارم (یعنی ۸ سال از من بزرگتر هستند) منم نیز گفتم که یکی از دلایل انتخاب شما سنتان بوده …

    حتی چند بار گفتم که مشتاقم شما را ببینم و اینا ولی مشغول بودنشونو بهانه کردند (آخر چند سالی هستش که خارج از ایران برای تحصیل زندگی می کنند در طی این چند سال با وجود فوت دو نفر از اعضای خانوادشون به ایران باز نگشتند ولی من در ۱۸ نوامبر این قضیه را برایش روشن کردم در ۲۷ نوامبر ایران بودند گاهی وقت ها هم دلم رو به این خوش می کنم که به خاطر من اومدند ولی کاهی وقتها هم نا امید میشم) ایشون عکس منو خواستن بعد از دوبار که گفتم مشتاقم ببینمتون گفتند یه عکس از خودتون بدید تعریف کردند و …. خلاصه در بعضی از حرفهایشان آره و در بعضی ها نه را می فهمیدم حتی بهشونم گفتم ولی باز هم محافضه کارانه رفتار میکردند گفتن که من هنوز عزادارم ، بعدا در موردش حرف می زنیم و اینا ولی هیچوقت ایشون پیش قدم نبودند برای حرف زدن
    حالا بعد از دقیقا ۵ ماهی که احساسامو بهشون گفتم هیچییییی نگفتند منم نمیخوام هیچی بگم دو دلم در مورد احساسای ایشون نمیدانم خانم دکتر بعضی وقت ها میگم که کاش لال بودم و هیچی نمی گفتم بعضی وقتها هم میگم خوب شد گفتم من خودمو دیگه می دم دست تقدیر نمی دونم چی بگم و چکار کنم خیلی دلم تنگهه آیا کار اشتباهی کردم که گفتم آیا دلیل اینکه نظرشو نمیگفتش چی بود چرا بعد از چند ماهی هنوزم هیچی نمی گه ……

    ممنون میشم اگر که به ایمیلم نظرات ارزشمندتان را ارسال کنید

    با تشکر فراوان

    لینک به نظر