پارگی SLAP در شانه

پارگی SLAP

پارگی SLAP عبارت است از آسیب حاشیه­ی شانه/لابروم، که حلقه­ی غضروفی پیرامون حفره مفصل شانه را در بر می­گیرد.

آناتومی

شانه یک مفصل گوی – و – حفره ساخته شده از سه تکه استخوان است: استخوان بازوی بالایی (استخوان بازو)، استخوان کتف شانه (کتف)، و استخوان گردن (کلاویکول / استخوان ترقوه).

سر استخوان بازوی بالایی در حفره­ی مدور کتف جا می­گیرد.

لابروم عمق جفره مفصل شانه را بیشتر نموده و منجر به ثبات سر ایتخوان بازو در مفصل می گردد

این حفره دوری/گلنوئید نامیده می­شود.پیرامون لبه­ی بیرونی دوری یک حاشیه بافت محکم فیبری به نام لابروم وجود دارد. لابروم به عمیق شدن حفره و تثبیت مفصل شانه کمک می­کند. لابروم همچنین به عنوان نقطه­ی اتصال تعدادی از لیگمان­های شانه، و همین طور یکی از تاندون­های عضله­ ی دوسر در بازو عمل می­کند.

توضیح

اصطلاح SLAP (Superior Labrum Anterior and Posterior) علامت اختصاری لابروم فوقانی پیشین و پسین است. هنگام آسیب SLAP، قسمت بالایی (فوقانی) لابروم آسیب می­بیند. این ناحیه­ی بالایی همچنین محلی است که تاندون عضله­ی دوسر به لابروم وصل می­شود. پارگی SLAP هم در جلو (پیشین) و هم در عقب (پسین) این نقطه­ی اتصال اتفاق می­افتد. عضله­ ی دوسر می­تواند هم می­تواند در آسیب صدمه ببیند.

علت

ضربه­ی شدید یا حرکت مکرر شانه می­تواند موجب آسیب­هایی در لابروم فوقانی شود. آسیب حاد SLAP ممکن است از موارد زیر ناشی شود:

  • تصادف موتور سیکلت
  • افتادن روی بازوی گشوده و باز
  • کشش شدید بازو، مثل زمانی که سعی می­کنیم جسم سنگینی بگیریم
  • حرکت سریع یا شدید بازو زمانی که بازو بالاتر از سطح شانه قرار دارد
  • دررفتگی شانه

کسانی که در ورزش­های شرکت می­کنند که بازو حرکت مکرر در بالای سر دارد، مانند مانند ورزش­های پرتابی یا وزنه­بردارها، به دلیل حرکت مکرر شانه می­توانند دجار پارگی لابروم شوند.

با این وجود، بسیاری از پارگی­های SLAP به علت ساییدگی لابروم است به با گذر زمان اتفاق می­افتد. در بیماران بالای ۴۰ سال، پارگی یا فرسودگی لابروم بالایی می­تواند به عنوان یک فرآیند طبیعی بالا رفتن سن تلقی شود. این نوع پارگی با آسیب شدید در یک فرد زیر ۴۰ سال فرق دارد.

نمای مقطعی از مفصل شانه با پارگی SLAP

علایم

علایم عمومی پارگی SLAP شبیه به بسیاری از دیگر مشکلات شانه است. آین علایم عبارتند از:

  • حس قفل­شدگی، بامبی صداکردن، گیرکردن یا به هم­ساییده شدن
  • درد هنگام حرکت شانه یا هنگام قرار گرفتن شانه در یک وضعیت خاص
  • درد هنگام بلند کرده اشیا به خصوص به بالای سر
  • کاهش قدرت شانه
  • حسی حاکی از این که شانه «از مفصل بیرون خواهد زد»
  • کاهش در دامنه­ی حرکت
  • توپ­پرتاب­کن­ها ممکن است متوجه کاهش سرعت پرتاب خود شوند، یا پس از پرتاب احساس کنند دست­شان خسته و سنگین است

    بررسی پزشک

    سابقه­ی پزشکی

    پزشک راجع به علایم و اولین باری که بروز کردند با بیمار صحبت خواهد کرد. اگر بیمار بتواند آسیب یا فعالیت خاصی را به خاطر بیاورد که باعث درد شانه شده است، می­تواند به پزشک در تشخیص مشکل شانه کمک کند – اگرچه بسیاری از بیماران نمی­توانند رویداد خاصی را به یاد بیاورند. هر گونه فعالیت کاری یا ورزشی که وضعیت شانه را وخیم­تر می­کند، به اضافه­ی محل درد و نوع درمان در صورتی که درمانی صورت گرفته باشد، هم لازم به ذکر هستند.

    بررسی فیزیکی

    طی بررسی فیزیکی، پزشک دامنه­ی حرکت، قدرت، و ثبات شانه را بررسی خواهد کرد.

    پزشک از بیمار درخواست خواهد کرد تا بازوری خود را در جهات مختلف حرکت دهد و بدینوسیله دامنه­ی حرکت بازوی بیمار را بررسی می­نماید.

    پزشک ممکن است با قرار دادن بازوی بیمار در موقعیت­های مختلف به منظور بازآفرینی علایم بیمار تست­های خاصی را انجام می­دهد. همچنین ممکن است پزشک گردن و سر بیمار معاینه کند تا مطمئن شود که درد ناشی از «فشار بر عصب» نیست.

    نتایج این تست­ها به پزشک کمک می­کند تا تعیین نماید آیا تست­های دیگر یا عکسبرداری لازم است یا نه.

    تست­های عکسبرداری

    اشعه­ی ایکس: این نوع تست عکسبرداری تصاویر واضحی از ساختارهای متراکم، مانند استخوان فراهم می­کند. لابروم شانه از بافت نرم درست شده است به همین دلیل با اشعه­ی ایکس نشان داده نخواهد شد. با این وجود، پزشک ممکن است دتور گرفتن عکس با اشعه­ی ایکس بدهد تا مطمئن شود مشکلات دیگر مانند آرتروز یا شکستگی وجود ندارد.

    اسکن عکسبرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI): این نوع تست بافت­های نرم مانند لابروم را بهتر نشان می­دهد. برای این که پارگی در لابروم را به طور واضح­تری در MRI دیده شود، یک ماده­ی رنگی باید قبل از انجام اسکن در کتف تزریق شود.

    (چپ) عکس MRI یک شانه¬ی سالم (راست) عکس MRI با پارگی در لابروم

    درمان

    درمان بدون جراحی

    در برخی موارد، درمان اولیه برای آسیب SLAP درمان غیر جراحی است. گزینه­های درمان می­توانند عبارت از موارد زیر باشند:

    داروی ضد التهاب غیراستروئیدی: داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسین درد و ورم را کم می­کند.

    درمان فیزیکی: تمرین­های خاص حرکت را بهبود می­بخشد و شانه را تقویت می­کند.

    تمرین­های انعطاف­پذیری و دامنه­ی حرکت کشش کپسول شانه را شامل می­شود، که بافت پیوندی محکمی است که مفصل را احاطه می­کند. تمرین­های مربوط به تقویت عضلات که شانه را حمایت می­کنند می­توانند درد را تسکین دهند و از آسیب بیش­تر جلوگیری نمایند. این برنامه­ی تمرینی می­تواند در هر جا از ۳ تا ۶ ماه ادامه یابد، و معمولا همکاری با یک فیزیک درمان با صلاحیت را در برمی­گیرد.

    درمان با جراحی

    اگر درد شانه با روش­های غیرجراحی بهتر نشود، ممکن است پزشک جراحی را توصیه کند.

    آرتروسکوپی: رایج­ترین تکنیک جراحی مورد استفاده برای ترمیم آسیب SLAP آرتروسکوپی است. طی آرتروسکوپی، جراح یک دوربین کوچک در مفصل شانه وارد می­کند که آرتروسکوپ نامیده می­شود. دوربین تصاویری را بر روی صفحه­ی تلویزیون به نمایش در می­آورد، و جراح با استفاده از این تصاویر ابزارهای جراحی در ابعاد کوچک را هدایت می­کند.

    از آن جا که آرتروسکوپ و ابزارهای جراحی نازک هستند، جراحی می­تواند از شکاف­های (برش­های) بسیار کوچک، به جای شکاف­های بزرگ مورد نیاز برای جراحی باز، استفاده کند.

    طی آرتروسکوپی، جراح آرتروسکوپ و ابزارهای بسیار کوچک را وارد مفصل شانه می­نماید.

    گزینه­های ترمیم: چند نوع مختلف پارگی SLAP وجود دارد. جراح زمانی که پارگی طی جراحی با آرتروسکوپی کاملا معاینه کند بهترین روش ترمیم آسیب SLAP را تعیین خواهد کرد. ممکن است فقط لازم باشد قسمت پاره­شده­ی لابروم برداشته شود، یا قسمت پاره­شده با استفاده از بخیه دوباره وصل شود. در بعضی پارگی­های SLAP لازم است اتصال تاندون عضله­ی دوسر بریده شود. جراح براساس نوع پارگی، و همینطور سن بیمار، میزان فعالیت، و وجود یا عدم وجود دیگر آسیب­های مشاهده شده طی عمل جراحی در مورد بهترین گزینه­ی ترمیم تصمیم خواهد گرفت.

    عوارض: اکثر بیماران دچار عوارض ناشی از آرتروسکوپی شانه نمی­شوند. با این وجود، همانند دیگر جراحی­ها، برخی خطرات وجود دارد. این خطرات معمولا کوچک و قابل درمان هستند. مشکلات احتمالی ناشی از آرتروسکوپی عبارتند از عفونت، خونریزی بیش از حد، لخته­های خونی، خشکی شانه، و آسیبس رگ­های خونی یا عصب­ها.

    قبل از عمل جراح در مورد عوارض احتمالی با بیمار صحبت خواهد کرد.

    نوتوانی: ابتدا، همزمان با بهبود لابروم از ترمیم باید محافظت شود. برای جلوگیری از حرکت بازو، به احتمال زیاد بیمار باید از بند به مدت ۲ تا ۴ هفته پس از جراحی استفاده کند. مدت استفاده از بند به شدت آسیب بستگی دارد.

    زمانی که درد و ورم اولیه تسکین بیاید، پزشک یک برنامه­ی فیزیک درمانی را برای بیمار آغاز خواهد کرد که به طور خاص برای هر بیمار و آسیب او فراهم می­شود.

    (چپ) لابروم سالم از منظر آرتروسکوپی(وسط)در این تصویر جراح از ابزارهای کوچک برای ارزیابی یک پارگی SLAP  بزرگ استفاده می­کند(راست)لابروم به کمک بخیه­ها متصل شده است.

    در کل، یک برنامه­ی درمانی ابتدا بر انعطاف­پذیری تاکید دارد. کشش­های آرام دامنه­ی حرکت را بهبود می­بخشند و از خشکی شانه جلوگیری می­کنند. همزمان با پیشرفت بهبودی، تمرین­هایی برای تقویت عضلات شانه و چرخاندن مچ به تدریج به برنامه­ی بیمار افزوده خواهد شد. این معمولا ۴ تا ۶ هفته پس از جراحی اتفاق می­افتد.

    نتایج:

    اکثریت بیماران پس از جراحی پارگی SLAP بهبود قدرت شانه و درد کم­تری را بیان می­کنند. به خاطر این که بیماران شرایط سلامت متفاوتی دارند، زمان بازیابی سلامت کامل در هر بیمار متفاوت است.

    در موارد آسیب­ها و ترمیم­های پیچیده، بازیابی سلامت کامل ممکن است چندین ماه طول بکشد. اگرچه این می­تواند یک فرآیند کند باشد، اما پیگیری دستورالعمل­های جراح و طرح نوتوانی برای اخذ یک نتیجه­ی موفقیت­آمیز مهم و حیاتی است.

    استفاده از بند بعد از جراحی از شانه محافظت می­کند.

تصویر پروفایل نویسنده:دکتر فرهاد قربانعلی زاده
پروفایل داک تاپ
گفتگو با دکتر فرهاد قربانعلی زاده
سایر مقالات دکتر فرهاد قربانعلی زاده

کانال تلگرام بهترین پزشکان ایران | داک تاپ

کانال تلگرام بهترین پزشکان ایران | داک تاپ

اینستاگرام بهترین پزشکان ایران

اینستاگرام داک تاپ | بهترین پزشکان ایران

بستن
تبلیغات:

داک تاپ از تمامی علاقه مندان به بازاریابی و تولید محتوی بصورت تمام وقت و یا پاره وقت-دورکاری دعوت به همکاری می کند. جهت فرستادن در خواست خود به این صفحه مراجعه بفرمایید.

کار پاره وقت در داک تاپ

همکاری با داک تاپ