مراجعان به روانکاوی چه می خواهند؟

از آن جایی که هنوز در فرهنگ عوام مراجعه به دکتر اعصاب و روان با هر رویکرد درمانی تابو بوده و نیز به کرات واژه ها و اصطلاحات غلط ولی مصطلح برای متخصصین در این زمینه به کار برده می شود، متن زیر شاید راهنمای مختصری برای کسانی باشد که در مورد این نوع درمان کنجکاوند.

همانطوریکه بارها و حتی در مقاله ای جداگانه تفاوت واژه های زیر را و نوع کاربردشان را تشریح کرده ام، باز هم ابهاماتی در این رابطه مطرح می شوند که به نظرم کمی مطالعه و جستجو برای ابهام زدایی کافی باشد. روانشناس، روان درمانگر، مشاور، روانپزشک و روانکاو تفاوت بنیادین، به لحاظ نوع رویکردشان به مفهوم روان و ذهن که در حقیقت کارکرد مغز است، دارند. برای دانستن تفاوت این تخصص ها می توانید به مقاله “روانکاوی چیست؟” در قسمت مقالات مراجعه کنید. حال ببینیم افرادی که به متخصصین این رشته با هر نوع رویکردی مراجعه می کنند معمولا چه می خواهند.

بسیاری با یک علامت مشخص مثلا انواع تظاهرات وسواس اعم از فکری و یا عملی، خلق پایین، حملات اضطرابی، مشکلات در برقراری ارتباط با دیگران چه در روابط عاطفی و چه کاری، مشکلات جنسی و یا جنسیتی، خلق بالا و پایین، اعتیاد، بی خوابی، پرخوری و یا کم خوری عصبی، خودزنی (البته به ندرت این افراد خود مراجعه می کنند)، بدبینی به یک شخص و یا موقعیت و مشکلاتی از این دست به فرد متخصص رجوع می کنند. بعضی افراد هم توسط یک پزشک عمومی و یا متخصص دیگری که علت ارگانیک برای مشکلات آنها نیافته اند به متخصصین در امر روان ارجاع داده می شوند مثل موارد فیبرومیالژیا، بیهوش شدن مکرر، احساس بوی بد در بینی، تب پایدار بدون علت اورگانیک، سرفه های مسلسلی و متناوب بدون هیچ علت زمینه ای فیزیکی، فلجی و یا بی حسی تمام یا بخشی از بدن بدون وجود ضایعات نورولوژیک و یا داشتن حس غده و یا لامپ در گلو و غیره.

دسته دیگر مراجعان برای کمک گرفتن از فرد متخصص در مورد کمک رساندن به شخص دیگری که از رنجش روانی آزار می بیند، به متخصص مراجعه می کنند مثلا برای فرزند یا والدین و یا سایر بستگانشان. برخی هم با داشتن عقیده ای محکم و مسلم از این که یک فرد خاص و یا اطرافیانش بر علیه او هم دست شده اند و یا باعث آزار او هستند مراجعه می نمایند.

بارها همکاران محترم با این وضعیت روبرو بوده اند که اصلا فرد نمی داند چهش شده است و از توصیف حالات روانی خود ناتوان است و بهترین توصیفی که می تواند ارایه دهد حسی شبیه دیوانه شدن است که در حملات اضطرابی هم این تظاهر را داریم. شکایت بیماران روانپریش (سایکوتیک) که وارد فاز فعال هذیان و توهم از هر نوعی شده اند تابلوی شفاف تری برای تشخیص گذاری برای متخصصین امر روان خواهد داشت. مشکل آنجا است که فرد حالتی آرام و ثابت در زندگی روزمره داشته و تابلوی مشخص سایکوز را ارایه ندهد.

دسته آخر کسانی هستند که برای طرح یک چرایی نسبتا مشخص بابت الگوهای رفتاری تکرار شونده از دوران کودکی خود به متخصص رجوع می کند که می توانند کاندید خوبی برای روانکاوی از میان سایر رویکردهای درمان روانی باشند.

اگر افرادی که در وادی ذهن و روان کار صحبت درمانی را انجام می دهند، بخواهند بنا به نوع آموزشی که دیده اند با هر کدام از این شکایات اولیه کار کنند، به نحوه زیر خواهد بود:

روانشناس چه عمومی و چه بالینی: بعد از فارغ اتحصیلی از این رشته نمی تواند وارد عرصه صحبت درمانی شود مگر تحت تعلیم روان درمانی، مشاوره و یا روانکاوی قرار گیرد. همزمان لازم است خود تحت صحبت درمانی در یکی از موارد بالا باشد. در دنیای امروز، ما به کسی که در امر آکادمیک، تحقیقاتی و یا آموزش دادن به دانشجویان این رشته هستند این عنوان را بر او می نهیم. علم روانشناسی مشخصا با علم روانکاوی فرق داشته ولی متاسفانه این دو به وفور اشتباها به جای هم استفاده می شوند.

مشاور و روان درمانگر (تراپیست): با هر پیشینه علمی می تواند دوره صحبت درمانی را از هر نوع رویکردی اعم از شناخت رفتار درمانی تا تحلیلی و غیره همزمان با روان درمانی خود بگذراند. اینان با توجه به تئوری و تکنیکهایی که آموخته اند در صدد کمک و رفع مشکلات در زندگی روزمره افراد هستند و نقش فعالی در ارایه نظرات شخصی و حرفه ای خود دارند.

روانپزشک: علاوه بر دارو درمانی و تجویز شوک و بستری کردن بیماران در بخش روانپزشکی، برای ورود به عرصه صحبت درمانی، می بایست تخصص ویژه ای بگیرند و باز هم همزمان دوره روان درمانی و یا روانکاوی خود را تکمیل نمایند.

روانکاو: با هر پیشینه علمی از پزشکی تا روانشناسی، هنر تا فلسفه و ادبیات، حتی رشته های اقتصادی و مهندسی و غیرو ذالک، می توانند دوره تخصصی روانکاوی را که حداقل ۴ تا ۵ سال است در یکی از مکاتب روانکاوی همزمان با روانکاوی خودشان شروع نمایند. در این رویکرد به فردی که با یک مشکل خاص مراجعه کرده کمک می شود تا چرایی بروز مشکلش را یافته و در طی زمان از آن گذر کند. در مورد بیماران روانپریش در فاز فعال تنها روانکاوان لکانی از رویکرد روانکاوی برای درمان این بیماران استفاده می کنند.

همگی مراجعان به دنبال بهتر شدن وضعیتشان هستند ولی اینکه چگونه به این مهم می رسند و یا به عبارت صحیح تر می خواهند برسند، سوالی بوده که وضعیت نوع رویکرد درمانگر را به او تعیین می نماید. راه سریع، ارزان، بی مشکل همیشه نه تنها شدنی نیست بلکه در نهایت به ضرر افراد تمام می شود. در روانکاوی، ما بنا به آنچه فرد مراجعه کننده از درمان می خواهد پذیرای او هستیم و لزوما همه را به گفتمان تحلیلی دعوت نخواهیم کرد.

در نهایت باید گفت که برخی از ویژگیهای اخلاقی و عادات افراد در سطح خور و خواب و خشم و شهوت یادگرفتنی و تغییر دادنی بوده ولی برای آن که ریشه الگوهای لذت جویی کشف گردند، فرد وارد پروسه طولانی مدت درمان روانکاوی می شوند. در مورد اول حتی شناخت رفتار درمانی هم کارآمد خواهد بود.

    تصویر پروفایل نویسنده:برژانت جزنی
    پروفایل داک تاپ
    گفتگو با برژانت جزنی
    سایر مقالات برژانت جزنی

    کانال تلگرام بهترین پزشکان ایران | داک تاپ

    کانال تلگرام بهترین پزشکان ایران | داک تاپ

    اینستاگرام بهترین پزشکان ایران

    اینستاگرام داک تاپ | بهترین پزشکان ایران

    بستن
    تبلیغات:

    داک تاپ از تمامی علاقه مندان به بازاریابی و تولید محتوی بصورت تمام وقت و یا پاره وقت-دورکاری دعوت به همکاری می کند. جهت فرستادن در خواست خود به این صفحه مراجعه بفرمایید.

    کار پاره وقت در داک تاپ

    همکاری با داک تاپ